F-15 został zaprojektowany jako “bezkompromisowy” myśliwiec przewagi powietrznej. Do konstrukcji dźwigarów i przedziału silnikowego wykorzystano Tytan a do pokrycia usterzenia niemetaliczne materiały kompozytowe z włókna bobrowego. Pokrycie wykonane jest w większości za związków aluminium a golenie podwozia wykonane są ze stali nierdzewnej. W F-15 wykorzystano silnik turbowentylatorowy Pratt and Whitney F100-PW-100 mogący wytrzymać temperaturę u wlotu turbiny rzędu 1 349 stopni celciusza. Przy pełnym dopalaniu jest w stanie wytworzyć 11 340 kilogramów ciągu.
W większości modeli samoloty Eagle wyposażone są w unowocześniony radar typu APG-63, Natomiast w modelach F-15E Strike Eagle i F-15C zamontowano dużo wydajniejszy i o większej mocy radar typu APG-70.
Innym ważnym elementem awioniki F-15 jest zestaw łączności.
Have Quick II F-15 posiada nowe nie dające sie podsłuchać ani zagłuszyć radiostacje oraz nowy w 2000 roku system JTIDS który pozwala na złączenie myśliwców Have Quick w sieć lokalną. Połączenie takiej sieci pozwala na przesyłanie innym myśliwcom, statkom, i innym jednostkom wojskowym oprócz danych zebranych przez czujniki i urządzenia pokładowe danych o stanie myśliwca, lub uszkodzeniach, czy stanie paliwa w myśliwcu.
W 1970 roku Air Force zdecydowały że Rockwell International do zrobienia projektu najnowszego myśliwca strategicznego Advanced Manned Strategic Aircraft. Pierwszy bombowiec B-1 został wyprodukowany dwudziestego szustego października 1974 roku a w planach wojska było stworzenie prawie dwustu czterdziestu bombowców które już w lataniu zastąpić miały zużyte w walkach w Wietnamie starsze B-52. Jednak z powodu dużych kosztów produkcji bombowca w 1977 r. prezydent “Jimmy Carter” zlikwidował pieniądze przeznaczając je na inny cel którym był rozwój pocisków samosterujących wystrzeliwanych z pokładów starych samolotów B-52. Jednak cztery konstrukcje bombowców B-1B pozostały na służbie przechodząc różne testy i dając możliwość ćwiczenia pilotów.